Cast Away. Een prachtige film, met Tom Hanks die neerstort met zijn vliegtuig en op een onbewoond eiland terecht komt. Hij is helemaal moederziel alleen. Memorabel blijft de scène waarin hij een gezicht tekent op een volleybal en zo zijn eigen praatbuddy leven inblaast.

Into the Wild. Ook een schitterende film, en vergelijkbaar qua intensiteit van het Alleen-Zijn-aspect. Waargebeurd verhaal waarbij de hoofdpersoon Chris McCandless op reis gaat naar Alaska om het oppervlakkige, maatschappelijke leven van alledag te verlaten en te overleven in de natuur van Alaska. Op zoek naar echtheid, waarheid. Het overleven gaat echter bepaald niet van een leien dakje. Volledig op zichzelf aangewezen, krabbelt hij op een pagina van een boek:  ‘Happiness is only real when shared’…

Het is denk ik de menselijke natuur om zich te verbinden, om uit te wisselen. Hetzij met de medemens, hetzij met de schepselen en creaties van Moeder Aarde en het grote universum.

Uitwisselen via de stroom van de verbinding.
De dynamiek van geven en nemen.
Ontvangen en zenden.
In en uit.
Via de ademhaling. Gevoelens. Aanraking. Geluiden. Golven.

Wanneer deze verbinding uitblijft, verschrompelt ons hart.
En verschrompelt onze ziel.

Voor onze uitwisseling hebben we hulpmiddelen gekregen.
Ons hele zijn om mee te voelen.
Onze tastzin om aan te raken.
Onze twee ogen ter observatie.
Onze oren om te horen.
Onze neus om te ademen, om te ruiken.
En één mond, om ons verbaal uit te drukken.

Vele tools om te ontvangen, receptief te zijn.
Eén enkele tool voor verbale communicatie.
Mijns insziens is deze verdeling niet toevallig.

Echter, regelmatig geven mensen geven mij het gevoel alsof ze twee monden hebben, stereo geplaatst. Eén oor in het midden van hun voorhoofd, met een slecht afgesteld gehoorapparaat. En een lui oog ergens op kniehoogte.

Ze gedragen zich als een radio. Eén zender staat onafgebroken aan in de vorm van een eindeloze monoloog. Bij voorkeur gaat deze over de persoon zelf, of over wat er schort aan derde personen. Om innerlijke onzekerheid over het eigen zelfbeeld te compenseren wordt getracht naar anderen een bepaald beeld hoog te houden middels een sterk aanwezige geldingsdrang. Een ‘hoor eens hoe goed ik het doe!’ geluid galmt door de ruimte. Of er wordt getracht een innerlijke leegte te vullen met het produceren van een woordenbrij. Hier is geen sprake van uitwisseling, stroom of dynamiek, maar van een zendmast. Het maken van een ware hartsverbinding blijft uit.

Stilte, (innerlijke) leegte en alleen zijn worden vaak gezien als iets engs. Iets wat zo snel mogelijk opgevuld moet worden. Wanneer we kunnen inzien dat we ons júist kunnen verbinden in stilte, door innerlijk leeg zijn en via ons authentieke zelf, kunnen we ons ook ontvankelijk opstellen voor die ander, en tot ware communicatie komen. We worden niet meer verblind door het continu willen opvullen en invullen. We kunnen oprecht naar die ander (of naar de natuur) luisteren, we kunnen die ander écht zien, zonder vertekening of filtering door gedachtenpatronen.

Voel.
Luister.
Observeer.
Inhaleer de geur.
Wees ontvankelijk.

Je bent goed zoals je bent.
Je hoeft je niet te profileren en niets te compenseren.
Wees jezelf in volle glorie, geniet van je talenten en lach om je strubbelingen.
Stijg samen naar hoogten die je nog nooit gezien hebt.
Treed samen naar binnen, en raak elkaars hart.

Geniet… van volledige transparantie in de dynamiek van het leven.