Stilte

Stilte. Een kostbaar goed in onze hectische cultuur. Een cultuur van rennen, vliegen, presteren, deadlines, verwachtingen en verplichtingen. Stilte is niet hetzelfde als niet praten. Of niet de radio en t.v. aanzetten. Wanneer je ervoor kiest om niet te spreken, maar je gedachten nog steeds blijven voortrazen, is er ook nog geen sprake van innerlijke stilte. Een manier om deze innerlijke ruis liefdevol te omarmen en vervolgens plaats te laten maken voor innerlijke vrede, rust, vreugde, bewegingsloosheid, en volledige acceptatie van wat is…. is bijvoorbeeld deelname aan een stilte retraite. Vijf dagen lang ben ik in absolute stilte geweest. Deze stilte heb ik mogen ervaren dankzij de Himalayan Yoga and Meditation Network Society (HYMNS). En het was waarlijk een prachtig kado…

HYMNS organiseert meerdere malen per jaar een 3- of 5 daagse stilte retraite op verschillende plekken in Europa. Ik heb mijn retraite gevolgd in een klooster in het Brabantse Biezenmortel. Er werd dagelijks een uitgebreid programma aangeboden van hatha yoga, geleide meditatie, meditatief wandelen, lezingen en boeddhistische gebeden. Alles in stilte, alleen de leraren bedienden zich van het gesproken woord. In de introductie werd benadrukt dat je beweegredenen ten alle tijde uit de intentie van liefde dienen te komen. Lief zijn voor jezelf. Jezelf niet straffen als je iets ‘fout doet’, of per ongeluk (of expres) toch spreekt. En dat je uit liefde meedoet aan de activiteiten. Niet vanuit een gevoel van moeten. Zit je liever in de tuin, terwijl de meditatiesessie begint? Blijf dan heerlijk in de tuin! Geen verplichtingen.  Kies alleen voor ervaringen vanuit een harteliefde. Er is geen ‘regime’, alleen liefdevolle zelfobservatie.
Een heerlijk uitgangspunt voor de retraite, en voor het leven.

Het eenvoudige klooster Beukenhof biedt mijns inziens de perfecte entourage voor een dergelijke retraite. Het ademt een atmosfeer van rust en eenvoud, en nodigt op natuurlijke wijze al uit tot naar binnen keren. De retraite wordt geleid door drie verschillende leraren, een zogenaamde swami en twee pandits. Het bewustzijn dat met name de swami ademt… is zeer indrukwekkend, en inspirerend. Alleen al zijn aanwezigheid, maakt dat de ruimte gevuld wordt met kracht, vrede en rust. Hij brengt de hele groep naar een hoger bewustzijnsnivo, puur door te zijn.

Vanuit het stadsleven over te gaan in het stille zijn, blijkt voor mij een heerlijke ervaring. Mijn mond ‘mogen houden’ (zonder sociale consequenties) voelt als een zegen. Het is bijzonder om in een ruimte gevuld met ca. 60 mensen samen te eten, zonder de gebruikelijke kakofonie van stemmen om me heen. Alleen het geluid van het bestek is te horen. Ik heb er totaal geen moeite mee om niet te spreken tegen mijn medemensen. Ik betrap mezelf er wel op dat ik mezelf blijkbaar regelmatig verbaal begeleid met het één of ander. Een ‘oef’ bij het neerploffen op een stoel of bed. ‘Waarom pak ik steeds de verkeerde deur?’ fluister ik mezelf soms toe.
En als ik een boertje laat, zeg ik ‘Pardon!’ tegen mezelf, gevolgd door een ‘Oeps!’. Maar met deze zinnetjes als enige kleine ‘verzetjes’, voor een stilte-leek, niet slecht, denk ik zo :-) .

De eerste twee dagen blijven gedachten echter nog door mijn hoofd vliegen. Het gevoel te willen springen, zingen en spelen zijn sterk aanwezig, maar verminderen naarmate de dagen vorderen. De stilte en innerlijke rust worden dieper en dieper.

De één na laatste dag is gevuld met één lange, continue stilte meditatie. Geen begeleiding, geen yoga. Alleen herhaling van je persoonlijke mantra. Ik baad in de stilte van de groep, en de leraren. Ik voel me één met de grote groep mensen, die allen in absolute stilte Bewust Zijn.

De laatste ochtend breekt aan, en ik vind het verschrikkelijk wanneer het sein komt dat we weer mogen spreken. Ik probeer nog zo lang mogelijk vol te houden niet terug te spreken, maar ik leg me erbij neer dat spreken vooralsnog de algemeen gebruikte manier is van communiceren in deze wereld. Langzaam kom ik terug in de wereld van de verbale uitwisseling.

De stilte is er echter nog. Naast het geluid, het gekakel. Een stevig geankerde, niet te beschrijven kracht, ergens in de diepte van mijn zijn. En vanuit die diepe stilte, merk ik dat mijn spreken bewuster is geworden. Langzamer. Zorgvuldiger gekozen. Liefdevoller.

En die ervaring, dat gevoel, wens ik voor iedereen.

Namasté, mijn swami, pandits en stiltegenoten.

Ik dank jullie, ik dank jullie licht, en ik dank jullie voor het licht dat jullie op mij hebben geschenen.