Ik las een paar jaar terug in een boek een geweldig stuk over het leven in ‘Het Paradijs’. Een echte eye-opener voor mij! Het verhaal ging ongeveer zo: Een man leefde samen met zijn vrouw en kinderen in het paradijs. De zon scheen er iedere dag. Hij leefde vlakbij het witte zandstrand. Hij stond ’s ochtends op en ging het woud in om een trosje druiven te eten. Dan ging hij met zijn vrouw en kinderen naar het strand, waar ze de hele dag in de zon lagen en af en toe een duik namen in de helderblauwe zee om tussen de tropische vissen te zwemmen. ’s Avonds maakten ze met z’n allen muziek bij het kampvuur en aten enkele vissen die ze hadden gevangen. De nachten waren zwoel, lang en romantisch. Elke dag konden ze luieren, spelen, zingen, en alles eten wat ze wilden. De man en zijn gezin leefden door hun gezonde en stressloze leefstijl nog lang, en … ?

Zo ongeveer was het verhaal, ik heb het wat aangedikt her en der.
Moraal van het verhaal: SAAAAI!!!
(lijkt mij dan)

Als een vakantie of pensioenplan klinkt het prima, maar als iedere dag er zou uit zou zien, is het ineens een ander verhaal denk ik. Ik zou me te pletter vervelen in ieder geval! Ik denk dat het de menselijke natuur is, dat de ziel bewust of onbewust streeft naar een bepaalde mate van ontwikkeling, evolutie. Een bepaalde levensreis om te maken. Om verschillende ervaringen op te doen. Je hoofd te kunnen stoten. Keuzes te kunnen maken.

Toen ik nog kleiner was dan dat ik nu ben, was ik een fanatieke taekwondodo. Ik won vele eerste prijzen. Wanneer we wedstrijden gingen doen, werd er ondertussen van mij verwacht dat ik een eerste prijs won, en die won ik dan vaak ook, en dat was het dan weer. Op een gegeven moment was dat ook eigenlijk maar saai! Het maakte me niet per sé gelukkig en gaf me geen vervulling meer.

Ik denk dat sec het bereiken van een doel niet per definitie zaligmakend is. Wat als je er éénmaal bent, wat dan? Ben je dan helemaal happy? Vervuld? Leuk, je bent Olympisch Kampioen. Je kunt op dit moment een paar tienden seconden sneller schaatsen dan die andere lui, te gek. Over vier jaar weer?

Ik denk eerder dat het andersom is: dat het hebben van een focus, drive, passie, roeping, doel of ideaalbeeld, je reis bepaalt, en dat de invulling van jouw specifieke levensreis hetgene is wat jou je geluk kan brengen. Het volledig ervaren van je ervaringen, met hart en ziel – ik denk dat dat de kern is van spirituele evolutie en geluk.

En wie is je reisleider?

Ik geloof dat er voor iedereen maar één echte reisleider is, en dat is je hart. Je hart en lichaam spreken met je in vrij duidelijke taal, het is niet moeilijk om haar te horen. Gaat je hart ergens van dansen? Of krijg je bij voorbaat al maagkrampen als je eraan denkt om bij een bepaald persoon te zijn? Op een bepaalde baan te solliciteren? Stond je te popelen om naar de universiteit te gaan of wilde je eigenlijk liever in het kinderdagverblijf werken? Diep in je hart voel je precies wat en wie jou blij maakt, en wat tegen jouw natuur of gevoel in gaat. Maakt het je blij (vaak zonder dat je kan verklaren waarom), dan is dit jouw weg om te volgen. Maakt een keuze je somber, gefrustreerd, angstig, gedeprimeerd… dan zit je waarschijnlijk niet op de weg van jouw hart. Waar overigens niks mis mee is. Ik heb zelf ook eerst talloze zijpaden en doodlopende weggetjes bewandeld. Door de jaren heen heb ik alles en iedereen weggestreept waar ik niet blij van werd, en ben op die manier eindelijk bij het leuke deel van mijn leven aangekomen. Alle rivieren leiden uiteindelijk naar de oceaan. Aan jou de keuze of je eerst liever via de modderslootjes gaat.

Ik vind Nederland een fascinerend land. De mogelijkheden zijn bijna eindeloos. Je hebt hier keuzevrijheid, over het algemeen zonder gevaar in de cel te belanden, gestenigd te worden of op een zwarte lijst te komen te staan. Je zal hier niet heel snel op straat staan of omkomen van de honger (alhoewel de crisis het leven van velen extreem moeilijk heeft gemaakt). Toch verbaast het mij, dat, degenen die vrij zijn in hun keuzes, vaak blijven hangen in een baan, een bepaalde dagbesteding of bij een partner die hen helemaal niet blij maakt!

Angst houdt hen tegen.

Veelal:

♣ De angst om zekerheden te verliezen.

♣ De angst om alleen te zijn.

♣ De angst voor wat anderen over hen zouden denken.

♣ De angst om niet geaccepteerd of verstoten te worden.

Heel begrijpelijk!

Ik vertel je alleen helemaal niks nieuws als ik zeg dat zekerheid niet bestaat. Dat is een illusie die wij zelf creëren. Er bestaat wellicht één zekerheid en dat is dat alles continu in beweging is en verandert. Je kunt niet veel anders doen dan in de rivier te springen en je mee te laten voeren met de stroom…

Alleen zijn we allemaal. Eenzaam zijn velen. Alleen zijn en eenzaam zijn twee verschillende dingen. Je kunt zelfs met mensen om je heen enorm eenzaam zijn. En je daarentegen helemaal vol en happy voelen in je eentje. Dat is een gevoel dat je alleen jezelf kunt geven, niemand anders.

Wat anderen over jou denken kan soms interessant zijn en inzicht geven. Maar het is niet zo relevant. Mensen denken altijd wel wat. Vermoeiende sh.t als je je continu daarmee bezig zou moeten houden. Je bent niet op Aarde gekomen om anderen tevreden te stellen. Jouw levensgeluk en zielsexpressie zijn nummer één.

Niet geaccepteerd worden, met daaruit voortvloeiende isolatie, kan heel moeilijk zijn. Ik heb het zelf mogen ervaren. Hoe moeilijk het ook is, laat deze mensen los. Zelfs familie of ‘goede’ vrienden. Voor iedere negatieve energie die je loslaat, krijg je een fantastische lading positieve energie terug. Door opschoning zul je meer gaan stralen en jouw licht zal meer licht aantrekken.

Angst is overigens niet een slecht ‘ding’. Heel functioneel zelfs.
Angst dient voor zelfbehoud. Het zorgt ervoor dat we niet op de rand van het balkon gaan balanceren of uit een rijdende trein springen. Angst voelen is prima en menselijk. Maar laat je er, vooral bij het maken van de fundamentele levenskeuzes, niet door leiden. Heb het vertrouwen dat je met positieve focus en energie, de juiste omstandigheden naar je toe kan trekken (ook al duurt het soms laaaang…). Je leven is maakbaar en niet een aaneenschakeling aan toevalligheden.

Heb ik ook angsten? Natuurlijk. Soms speelt door mijn achterhoofd het idee dat mijn klantjes ineens met zijn allen terugverhuizen naar hun home country. Of dat ik in een dronken bui mijn duim tussen de deur plet.. (O wacht, dat is echt gebeurd!) Daarom ben ik iedere dag bewust dankbaar dat mijn klantjes er nog zijn, en dat ik gezond en gelukkig ben, en met heel veel plezier en liefde mijn werk kan doen.

Overigens – als ik niet zo’n grote mond had gehad, had ik waarschijnlijk nog steeds in loondienst gewerkt bij mijn eerste massagesalon (lekker safe toch!). En had ik niet 1, 2, 3 mijn hart gevolgd om te masseren en werken volgens geheel eigen inzicht. Maar ik móest wel. Ik was het niet eens met het beleid aldaar, om klanten producten aan te smeren, dus ik had geen keus dan op te stappen. Ergens anders werken was niet echt een optie, want dan zou ik waarschijnlijk weer teruggaan naar een minimumloon en bovendien beleefde ik vrijwel bij al mijn voorgaande werkgevers een innerlijk conflict omdat ik altijd een eigen visie had. Na enige weken dubben besloot ik de knoop door te hakken en voor mezelf te beginnen. Ik poepte peentjes. Ik had 0,0 financiële reserve. Moest een dikke lening afsluiten om mijn eerste investeringen te kunnen doen. Het eerste 1,5 jaar had ik een paar keer mijn creditcard nodig om mijn hypotheek te kunnen betalen en kon ik soms ook geen boodschappen doen (oooooh…als mijn vader dit leest…!). Ik was super gestressed. Soms had ik maar 4-5 klanten per week… Gelukkig wist ik hoe ik vanuit mijn studietijd kon overleven met (destijds) 10 gulden per week; ik had al wat creativiteit om van niets iets te maken! Ondanks het feit dat ik op een verschrikkelijk slechte locatie zat (een industrieterrein aan randje Den Haag) in een afzichtelijk kantoorgebouw, lukte het me met kunst- en vliegwerk toch de eerste twee jaar te overleven. Ik had toen de optie om mijn huurcontract te beëindigen, en besloot gelijk om van een Z- naar A-locatie te verhuizen: Het Statenkwartier van Den Haag. Een mastermove, want sindsdien zit mijn praktijk zo goed als vol!!

Alhoewel mijn beginjaren als ondernemer heel moeilijk waren (zoals voor iedere starter), ben ik ontzettend dankbaar dat ik het op deze manier heb mogen ervaren, en niet in één keer van loondienstmedewerker naar eigenaar van florerend eigen bedrijf ben gegaan. Doordat ik heb moeten kruipen, heb ik enorme mentale flexibiliteit gekregen. Ik heb ervaren dat het niet het einde van de wereld is als meerdere accounts maximaal in het rood staan. En ik weet hoe het is om je eten niet te kunnen betalen. Door die ervaring heb ik veel beter leren relativeren, geven en delen. Vroeger leende ik mijn gum niet eens uit op school, omdat-ie dan op ging!! (Ik was niet zo sympathiek vroeger, nu begin ik wat bij te trekken ;-)) Nu is het ontzettend makkelijk en vooral fijn om te kunnen geven en delen, omdat ik weet hoe erg het is om niet voor je eigen basisbehoeften te kunnen zorgen.

Kortweg: Het doel is dus niet het doel.

Jouw weg volgen, jouw ziel tot expressie brengen, met je hart als reisleider – Ik geloof sterk dat dat de essentie van het leven en levensgeluk is.

Ik wens je een fantastische reis.