12 mei 1991. Ik was 11 en ik weet het nog als de dag van gisteren:
Mijn eerste New Kids on The Block concert! (ja, dat durf ik zomaar online te publiceren) Samen met mijn zusjes naar de Ahoy in Rotterdam. Ik vond hun muziek eigenlijk niks (de erbarmelijk slechte nummers zijn ook een regelrechte pijniging voor de ziel), maar in het kader van ‘net doen of ik jongens leuk vind’ een paar jaar het spelletje meegespeeld. En grappig genoeg kreeg ik nog een zwak voor ze ook… Maar stiekem wilde ik eigenlijk gewoon zijn als Danny. Stoer, cooool en gespierd! Haha. Be careful what you wish for, though…

We stonden in het midden van de Ahoy, toen ineens één van de bodyguards naar ons toe kwam. Tony heette hij. Hij sprak mijn zussen aan en zei: ‘Danny likes to meet pretty girls after the show. Would you like to meet him?’ Het hele voorval was mij ontgaan, maar toen mijn zussen het mij meedeelden sprong ik een gat in de lucht! We gaan Danny ontmoeten, wow!!! We hadden backstage pasjes gekregen en na de show liepen we in tegengestelde richting van de stroom naar wat achteraf gangetjes in de Ahoy. Met nog wat andere meiden (heel grappig, allemaal dezelfde halfbloed typetjes) mochten we in een kleedkamer wachten. We raakten wat met elkaar aan de praat en iedereen was wat giechelig; het was een hilarische situatie natuurlijk. Na denk ik een half uur wachten, kwam hij inderdaad binnen: Danny!! Hij wist zich echter totaal geen houding te geven. Mijn held. Er kwam geen zinnig woord uit,  en ging maar tegen de muur leunen, met één been gebogen met zijn voet tegen de muur, en… met zijn hand in zijn kruis. Mmmm…. Interessant. Dit vergeet ik nooit meer: om de stilte een beetje te doorbreken zei één van de meiden: ‘Why do you always wear a pet?’ Mijn zussen lagen helemaal in een deuk… – ‘een ‘pet’ is een huisdier!!’ Geen idee meer hoe Danny daarop reageerde, die was allang keihard van z’n voetstuk gevallen. Later kwam Jordan nog even langs om ons een handje te geven. Dat is écht een engel van een jongen, ontzettend lief en één en al warmte. En ergens op de gang was Donny druk aan te telefoon. En dat was het New Kids avontuur! (Oo-oo-oho-ooh, The Wrong Stuff…;-))

Een tijdje terug kreeg ik van een vriendin een boek, ‘Bewustzijn’ van Anthony De Mello. Niet echt een aanrader overigens, in mijn optiek. Anyway, toch mezelf er doorheen geworsteld en niet voor niets. Er stond welgeteld één zinnetje in het boek dat mijn leven heeft verrijkt: ‘Je wordt niet verliefd op een persoon. Je wordt verliefd op het beeld dat je hebt van een persoon.’ Wat een eye opener!!! Dat is denk ik wel heel erg waar.

Ik denk dat de meeste niet-boeddha’s en niet-moeder-Theresa’s onder ons die neiging wel hebben… Een beeld vormen van iemand dat vaak te rooskleurig is, of juist heel negatief is. We zien zelden mensen voor wie ze echt zijn. We vullen alles in met onze interpretaties en aannames, bewust of (meestal) onbewust. En zodra iemand dan niet meer in dat plaatje past, dan kukelt die persoon van haar voetstuk waarvan hij of zij vaak niet eens wist dat jij hem/haar erop had gezet. Ik betrap mezelf er ook nog regelmatig op, naar beide richtingen. Dan blijkt die enorm saaaaie cliënt helemaal niet saai, maar slechts gereserveerd en na ontdooiing eigenlijk ontzettend leuk en grappig!! En ik zal maar zwijgen over al die verliefdheden op onbereikbare (en daarom zoooo interessante!) dames, die later uiteindelijk onverwacht onlief of simpelweg gemeen gedrag vertoonden.

Maarja, wat doe je eraan? Het is ook een beetje menseigen om te dromen denk ik. Van al het moois wat zou kunnen zijn. We doen het een beetje vanzelf en het is denk ik ook niets kwalijks. Zolang je jezelf ervan bewust blijft dat teleurstelling dus eigenlijk niets met die ander te maken heeft, maar slechts met jouw beeld over hoe die persoon ‘zou moeten zijn’, of met jouw beeld over ‘de waarheid’.

En als iemand waarvan je niet zo’n hoog huisdier op hebt, je ineens positief verrast; dat zijn natuurlijk de leukste vergissingen! :D