Ik was vijf en we waren op vakantie op onze vaste camping in Spanje. Daar zag ik haar voor het eerst. Helène. Een hele lieve, vrolijke jonge dame van 16 jaar, met mooi hooiblond haar tot over haar schouders, en prachtige vrouwelijke rondingen. Ze had een vriend, Frank. Een lange, dunne slungel die ietwat krom liep en een hakkelige motoriek had, een beetje à la Piet Paulusma. Ik kon maar níet geloven dat ze mij niet zag staan, want ik was toch waaaay cooler dan Frank!! Ik vertelde mijn (acht jaar oudere) zus dat ik verliefd was op Helène. Ik merkte aan haar reactie dat dat niet helemaal normaal was, een meisje dat gevoelens heeft voor een meisje. Ik besloot er verder maar mijn mond over te houden.

Een paar jaar later ving ik het verhaal op van mijn (22 jaar) oudere broer, waar ik niet mee ben opgegroeid. Toen hij zijn coming out deed, liet mijn vader weten hem nooit meer te willen zien. Oeps! Een no-go dus om het ooit thuis te vertellen. Ik besloot om dan maar heterootje te spelen en het nooooit iemand te vertellen. Dat was niet makkelijk. Op de middelbare school heerste onder verschillende schoolgenoten ook openlijke afkeuring richting mensen die vallen op hetzelfde geslacht. Tijdens de maatschappijleer en biologieles dan ook maar mijn mond gehouden als het over homoseksualiteit ging. Vriendjes gehad. Nee, gelukkig werd ik daar niet van. Ik leerde op mijn 18e één van mijn beste vriendinnen kennen, en door haar openheid was ik geïnspireerd geraakt om het, voorzichtigjes aan, eerst aan haar te vertellen. Ze heeft mijn leven gered, kan ik zeggen! Het viel alles mee om het daarna aan anderen te vertellen! Mijn zussen lagen in een deuk want die wisten het natuurlijk allang en vonden het alleen maar vreemd als ik met een vriendje thuis kwam. Eigenlijk alleen maar goede reacties gehad, op die van mijn vader na. Mijn vader was aan het vissen toen ik het vertelde. ‘Alsie rot reageert, gooi ik hem in de sloot,’ dacht ik nog bij mezelf. Wat hij zei zal ik hier niet opschrijven, maar liefdevol was het niet. Ik heb hem overigens niet in de sloot gegooid.

Moraal van het verhaal: Wat een compleeeeete ONZIN allemaal hè?

Al die ellende om iets volstrekts irrelevants.

Ik voel me aangetrokken tot vrouwen en daar doe ik verder niemand kwaad mee. Als ik mensen in elkaar zou meppen of haatdragende dingen zou verkondigen – ja, dan begrijp ik heel goed dat iemand zich ook onvriendelijk naar mij gedraagt. Maar om een issue te maken omdat ik niet in een hokje pas? Anders ben? Het gaat hier over liefde. De mooiste creatie van de schepper. Liefde is een prachtige energie die niet in een hokje past. Liefde ontstijgt alle grenzen. Het is het mooiste wat er is, maar wordt helaas regelmatig voor iets onreins uitgemaakt.

We kunnen echt veel leren van het dierenrijk. Al het menselijke beperkte hokjesdenken is hen vreemd.

Er bestaan vissoorten die kunnen veranderen van geslacht. Bij één vissoort is het zo dat een harem vrouwtjes achter een mannetje aan zwemt. Zodra het mannetje wat overkomt, trekt één van de vrouwtjes zich een paar dagen terug in het koraal, ondergaat een miraculeuze transformatie en komt achter het koraal vandaan als: een mannetje!! Nu leidt zij, of beter: hij, de groep. Denk je dat er enige vrouwtjesvis is die protesteert? De nieuwe mannetjesvis gaat veroordelen? Buitensluiten? Stenigen? Nee man, ze zeggen: ‘Heeej, Paulien, eh, Paul, join the gang, man!!’ Niks hokjes.

Ik heb daadwerkelijk nooit begrepen waarom mensen zich druk maken om andersmans liefdesleven. Waarschijnlijk omdat hun eigen leven (ergens) leeg aanvoelt. En leegte is immers weer makkelijker te vullen met veroordeling van en frustratie over anderen, dan met liefde en empathie; de laatste twee vereisen immers toch een zekere mate van introspectie.

Waarom wordt liefde veroordeeld? Waarom wordt geweld over het algemeen juist niet veroordeeld, en sterker nog, als wijdverbreid geaccepteerde vorm van vermaak gezien? De maatschappij is krom! Schappen liggen vól met gewelddadige films. Hoe meer actie en bloed, hoe beter. Maaaaarrr!!! Hoedt u, als er een liefdesscene tussen twee mannen of vrouwen op tv komt, of in een film, dan staat de wereld op zijn kop. Dát kan zomaar niet!!

Snapt u het nog…?